Copyright 2017 - Custom text here

Przez wzrost gospodarczy rozumie się zwiększenie się zdolności produkcyjnych gospodarki, co przejawia się wzrostem wartości wszystkich wielkości makroekonomicznych.

Określając wzrost gospodarczy zazwyczaj używa się określenia poziom PKB, czyli produktu krajowego brutto. PKB prezentuje wartość wszystkich dóbr i usług wytworzonych w danym kraju (w jego granicach geograficznych) w ciągu roku. Zalicza się do niego zarówno produkcję obywateli, jak i cudzoziemców pracujących w danym kraju. PKB oblicza się agregując wartość cen czynników produkcji albo korzystając z cen rynkowych produktów.

Innym pojęciem, jakim posługuje się makroekonomia, jest PNB, czyli produkt narodowy brutto. PNB stanowi wartość wszystkich dóbr i usług wytworzonych przez obywateli danego kraju w ciągu roku, zarówno w jego granicach geograficznych, jak i poza granicami. Do PNB nie wlicza się produkcji wytworzonej przez cudzoziemców. Podobnie jak PKB w obliczaniu korzysta się albo z cen rynkowych, albo z cen czynników wytwórczych. Należy pamiętać, że ceny rynkowe są wyższe od cen czynników produkcji (zawierają podatki pośrednie).

Zarówno PKB, jak i PNB, posiada trzy podstawowe wady:

  • nie ujmują wartości pracy wykonywanej przez gospodarstwa domowe, a która nie jest przedmiotem obrotu na rynku;
  • nie ujmują wartości produkcji wytworzonej w tzw. szarej strefie;
  • nie wyceniają czasu wolnego.

Jednym ze sposobów mierzenia dochodu narodowego jest ujmowanie go jako sumy wartości dodanej wszystkich produktów finalnych, wyprodukowanych w gospodarce w danym okresie. Przez wartość dodaną rozumie się wartość użytych w procesie produkcji czynników wytwórczych w każdej fazie przetwarzania danego produktu.